اخبار > درباره حضرت عبدالعظيم حسني علیه السلام
 


  چاپ        ارسال به دوست

درباره حضرت عبدالعظيم حسني علیه السلام

 

 

 

 

 

 

يكي از محدثين جليل القدر و روات بزرگوار كه شرافت نسب و طهارت مولد را با فضيلت علم و تقوي به هم آميخته، حضرت عبد العظيم حسني ـ عليه السلام ـ است. وي سيدي شريف و بزرگوار، متقي، پارسا، پرهيزگار، از مشايخ حديث و از زهاد و عبّاد زمان خود بود.

مرحوم شيخ عباس قمي ـ رحمة الله عليه ـ در كتاب خود مي فرمايد: «حضرت عبد العظيم ـ عليه السلام ـ مكني و أبوالقاسم است و قبر شريفش در ري معروف و مشهور است و به علو مقام و جلالت شأن معروف و از أكابر محدثين و أعاظم علما و از زهاد و عباد بوده و از اصحاب حضرت امام جواد و امام هادي ـ عليهما السلام ـ است و محقق داماد ـ رحمه الله ـ در رواشح فرمود احاديث بسياري در فضيلت و زيارت حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام ـ روايت شده است كه هر كه زيارت كند قبر او را، بهشت بر او واجب مي شود».[1]

از مطالعة تاريخ زندگاني حضرت عبد العظيم ـ عليه السلام ـ اين مطلب روشن مي شود كه او نسبت به ائمه زمان ـ عليهم السلام ـ خود اخلاص و اعتقاد كاملي داشته و به محضر سه نفر از ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ رسيده و از آن بزرگواران نقل حديث كرده است. از اخبار منقوله به طور وضوح استفاده مي گردد كه وي مورد علاقه و محل اعتماد و اطمينان حضرات ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ بوده است. فرمايشات حضرت امام رضا ـ عليه السلام ـ در پيامي كه توسط ايشان براي شيعيان فرستاده اند، خود شاهدي روشن براي اثبات اين موضوع و حديث «عرض دين» او خدمت امام هادي ـ عليه السلام ـ و تصديق آن حضرت اعتقادات حضرت عبد العظيم ـ عليه السلام ـ را، دليلي بزرگ بر ايمان و قداست و عقيدة ثابت او به ائمه هدي ـ عليهم السلام ـ و مذهب حنيف جعفري مي باشد.
حضرت عبد العظيم ـ عليه السلام ـ در زمان خود، داراي موقعيتي بس عظيم داشت. وي با بزرگان شيعه و روات درجه اول ارتباط كامل داشته و با عده كثيري از اصحاب حضرت امام صادق و امام كاظم و امام رضا ـ عليهم السلام ـ معاصر و هم نشين بود ... هشام بن حكم، ابن أبي عمير، علي بن جعفر ـ عليهم السلام ـ[2]، حسن ابن محبوب، كه از مشايخ او هستند، دليل بارزي است كه وي داراي مقام رفيع و ارجمندي بوده، و با اين گونه اشخاص كه از خواص اصحاب حضرت امام صادق و امام موسي بن جعفر ـ عليهم السلام ـ بودند، مجالست داشته است. علماي رجال و فقهاي بزرگ، حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام ـ را در كتب خود آورده و او را توصيف و تمجيد كرده اند، و همگان او را به خلوص عقيده و صفاي باطن و اعتقاد صحيح و راسخ ستوده و معرفي مي نمايند. [3]

تاريخ تولد و وفات حضرت عبدالعظيم حسني ـ عليه السلام ـ


از تاريخ تولد حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام ـ اطلاع درستي در دست نيست. مورخان از سال ورود آن حضرت به ري و اين كه آيا وي به مرگ طبيعي از دنيا رفته و يا به شهادت رسيده است، اخبار دقيقي نقل نكرده اند و هر يك قولي را برگزيده اند و دربارة تاريخ ولادت و وفات يا شهادت او، كمتر سخن به ميان آورده اند، اما دانشمند فرزانه جناب علامه محقق مرحوم شيخ آغا بزرگ تهراني ـ رحمه الله ـ با تحقيقات فراوان در كتاب خود[4] تاريخ تولد وفات آن حضرت را به دست آورده است.


ايشان در كتاب بسيار پر اهميت الذريعه الي تصانيف الشيعه از كتابي به نام الخصائص العظيميه در شرح زندگاني حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام ـ نام مي برد، و نويسنده آن كتاب را شيخ جواد بن مهدي لاريجاني متوفاي سوم جمادي الثاني 1355 هـ . ق معرفي مي كند، و مي گويد: اين نويسنده، كتاب ديگري به نام نورالآفاق لشهاب الأنهار النفاق دارد، كه اين كتاب در سال 1344 هـ . ق به چاپ رسيده است، و در اين كتاب از كتاب الخصائص العظيميه نقل كرده است كه ولادت آن حضرت چهارم ربيع الثاني به سال 173 هجري[5] در مدينه واقع شده، و آن بزرگوار در روز جمعه پانزدهم شوال 252 هـ .ق، در شهر ري وفات يافته است. [6]


روي اين حساب، حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام ـ 79 سال عمر كرد اما كيفيت شهادت يا وفات حضرت عبد العظيم نيز دقيقاً معلوم نيست، و برخي از مورخان او را مسموم مي دانند و بعضي ديگر مي گويند كه حضرت عبدالعظيم را زنده به گور كرده اند. چنانكه در كتاب روح و ريحان[7] به نقل ار فخر الدين طريحي كه در منتخب خود نوشته: «و ممن دفن حيا عبدالعظيم حسني بري...؛ از كساني كه زنده به گور دفن شد، جناب عبدالعظيم حسني ـ عليه السلام ـ مي باشد كه در شهر ري دفن گرديده است».


فخر رازي در كتاب «الشجرة المباركه»[8] مي نويسد: «از فرزندان عبدالله بن علي، دو تن داراي فرزند پسر بودند كه يكي از آنها عبدالعظيم مقتول در شهر ري مي باشد كه مشهد او معروف و مشهور است.» با وجود گفتار طريحي و فخر رازي، مشهور چنين است كه آن حضرت بر اثر بيماري از دنيا رفته است، صاحب بن عباد هم كه رساله اي دربارة آن حضرت نوشته، همين قول را اختيار كرده است.

عبادت و سخاوت حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام ـ


در كتاب زندگاني حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام ـ ، تأليف دانشمند محترم جناب آقاي شيخ محمد شريف رازي، بعد از مبحث روش آن حضرت در مدينه و عراق قبل از مهاجرتش به ايران، كه همراه با تقيه و اختفا بوده است، مي نويسد: [9]
«
در عبادت حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام ـ رسيده است كه در مدت عمر شريفش بيشتر روزها، بلكه غالب ايام را روزه و شب ها را به عبادت و ستايش خداوند متعال مي گذرانيد». اين مطلب را صاحب بن عباد بيان نموده كه مرحوم نوري در آخر كتاب مستدرك الوسائل[10] خود چنين آورده:


«
حضرت عبدالعظيم حسني ـ عليه السلام ـ از حكومت زمان خود در هراس و مورد تهديد بود، و به همين دليل وطن خود را ترك كرد و به طور ناشناس از اين شهر به آن شهر مي گريخت، تا اين كه وارد «شهر ري» شد و در محله «ساربانان»، خانه يكي از شيعيان، در «كوي بردگان» ساكن گرديد و به عبادت و راز و نياز با قاضي الحاجات و پروردگار خود مشغول شد.


وي روزها را در «سرداب» خانه به سر مي برد و روزه مي گرفت و شب ها را به نماز و مناجات مي پرداخت
از اين رو علامه نسابه سيد جعفر اعرجي نجفي حسيني متوفاي 1332 هـ. ق مي نويسد؛ «اما عبدالعظيم بن عبدالله بن علي، فهو السيد الجليل الزاهد العابد التقي النقي، سني الفضائل و المناقب»[11]


عبدالعظيم حسني ـ عليه السلام ـ سيدي جليل، پرهيزگار، عابدي متقي و پاك كه داراي فضايل و مناقب بي شماري است.
اما در بذل و بخشش وجود و سخاوت آن بزرگوار وارد شده است كه تنها كسي كه اقتدا و تبعيت از جد بزرگوار خود امام حسن مجتبي ـ عليه السلام ـ نمود، او بوده است يعني همان طوي كه حضرت امام حسن مجتبي ـ عليه السلام ـ ، سخي ترين مردم در زمان خود بود، به گونه اي كه چند مرتبه تمام اموال خويش را ميان فقرا و بي نوايان تقسيم نموده و چيزي را براي خود نگه نداشت، همين طور فرزند ارجمند و نوادة بزرگش حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام ـ چندين مرتبه اموال خود را ميان فقرا و ضعفا تقسيم نمود و بيچارگان را مدد و ياري كرد كه البته بايد گفت «الولد سر ابيه» كلامي است صادق:


حضرت عبدالعظيم به تمام معنا فرزند آن پدر است.

 

[1]. منتهي الآمال 1: 461.

[2] حالات اين امامزاده واجب التعظيم مفصّلاً در جلد اول اين كتاب، كه مربوط به زندگاني امامزادگان مدفون در استان قم مي باشد، نگاشته شده است.

[3] اقتباس از كتابهاي منتهي الآمال1: 461؛ زندگاني چهارده معصوم ـ عليهم السلام ـ : 1043؛ زندگاني حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام، عطاردي: 24؛ زندگاني حضرت عبد العظيم ـ عليه السلام ـ، رازي: 3؛ اختران فروزان ري و طهران 15؛ شاگردان مكتب ائمه ـ عليهم السلام ـ 3 :4.

[4] الذريعه الي تصانيف الشيعه، شيخ آغا بزرگ تهراني : 169.

[5] نورالآفاق: 15.

[6] الذريعه الي تصانيف الشيعه، شيخ آغا بزرگ تهراني 7: 169.

[7] روح و ريحان: 399.

[8] الشجره المباركه: 64.

[9] زندگاني حضرت عبدالعظيم ـ عليه السلام ـ، رازي: 28.

[10] مستدرك الوسائل 3: 613.

[11] مناهل الضرب: 162ـ 163.

 


١٠:٣١ - چهارشنبه ٣٠ تير ١٣٩٥    /    عدد : ٦٤٥٣٨    /    تعداد نمایش : ١٠٣١


برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید:
 

خروج




آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 42289
 بازدید امروز : 124
 کل بازدید : 1829804
 بازدیدکنندگان آنلاين : 1
 زمان بازدید : 1.14
تقویم
اوقات شرعی

پنج شنبه ٠٧ اسفند ١٣٩٩