درس تفسیر نهج البلاغه خطبه 86- حجت الاسلام انصاریان،قسمت پنجم
تعداد بازدید 93 || تاریخ 1396/05/23

بسم الله الرحمن الرحیم

درس تفسیر نهج البلاغه حجت الاسلام انصاریان

موضوع:خطبه86 نهج البلاغه

قسمت پنجم

 

بسم الله الرحمن الرحيم الحمد لله رب العالمين و صلي الله علي سيدنا و نبينا محمد و آله الطيّبين الطاهرين.

اعانه خدا، کمک حضرت حق به بندگانش نسبت به نفس شان است، حالا يا براي شناخت نفس يا به معناي اعانه عقل؛ و جنود عقل بر جهل و جنود جهل، آيا اجباري است يعني عبد در تجلي کمک پروردگار هيچ اختياري از خودش ندارد و در اين ميدان کاري براي او نيست و کار، کار يک طرفه است يعني وجود مقدس حق نظري، عنايتي لطفي به عبد دارد و بدون اينکه عبد اختياري داشته باشد او را در معرض کمک خودش قرار مي دهد تا بالاجبار وارد ارزشهاي علمي و عملي بشود. يا اينکه نه، عبد هم در جذب اين اعانه و کمک ولطف خاص و عنايت ويژه او دخالت دارد و به خاطر شرايط و اعمال و قدم هايي، لياقت پيدا مي کند که کمک خاص پروردگار مهربان عالم به او برسد. اگر مورد، مورد اول باشد يعني عبد در حوزه هاي ارزشهاي علمي و عملي قرار بگيرد بدون اينکه از خودش اختياري داشته باشد و حرکتي و يا تامين شرايطي و يا تامين لياقتي داشته باشد ولي اشکالي که پيش مي آيد اين است که بعثت همه انبياء خدا و امامت امامان و نزول کتاب هاي آسماني لغو خواهد بود. چرا؟ براي اينکه تمام آيين خدا و فرهنگ حضرت حق بر دو مرحله امر و نهي استوار است. و امر و نهي در جايي حکيمانه است که مامور، توان انجام يا توان ترکش را داشته باشد. اگر چنانچه مسئله اعانه، اعانه اجباري باشد و عبد هيچ دخالتي در اين اعانه نداشته باشد معنيش اين است که پروردگار عالم بدون اينکه عبد رنجي ببرد و کوششي داشته باشد و زحمتي متحمل بشود به همه ارزشها مي رسد درحاليکه اينجا بعثت انبياء چه خواهد شد؟ پاداش و عقاب چه خواهد شد؟ علاوه بر اينکه پروردگار عالم مسئله اجبار در اين محدوده را نه در مرحله خلقت و مرگ را بلکه در محدوده عمل و حرکت را در قرآن مجيد در آيات متعددي نفي مي کند و اعلان مي کند که کار من در زمينه تشريع، در زمينه تکليف و در زمينه حرکات شما و در زمينه رشد شما کار اجباري نيست.

 بلکه من اعلان مي کنم و امر و نهيم را بيان مي کنم و مسائلم را در اختيارتان مي گذارم. امر به معروف و نهي از منکر مي کنم اين شما هستيد که انتخاب کننده ايد به خاطر اينکه آزاد هستيد و مختار هستيد وقتي که راه حق را انتخاب بکنيد احترام به وحي و به انبياء گذاشتيد حتما پاداش و اجر داريد و اگر راه ضد مرا انتخاب بکنيد پس از خدا و وحي و انبياء قدرشناسي نکرديد ]و ما قدروا الله حق قدره[  و شما شايسته کيفر و جريمه خواهيد بود به دست خودتان.

يکي از آياتي که مسئله اجبار را دفع مي کند و مي گويد عالم زندگي شما و حرکات شما، عالم اجبار نيست اين آيه شريفه است. كه در سوره مبارکه انعام است، آيه 35، که نمونه اين آيات پاسخ جبريون تاريخ است. ]ولو شاء الله لجمعهم علي الهدي[  به وجود مقدس پيامبر خطاب مي کند چون رسول خدا خيلي علاقه داشتند که اين حقايق غيرقابل ترديدي که براي مردم بفرمايند چه از طريق قرآن و چه از طريق فرمايش هاي خودشان، مردم راحت قبول بکنند چون يک سلسله مسائلي بوده که با عقل و فطرت و ذات و حيات انسان و با تمام جريانات مثبت هستي مطابق و هماهنگ بوده. لذا غصه مي خوردند که مثلا وقتي اين آيه را به مردم اعلان مي کنند ]ان الله يامر بالعدل والاحسان وايتاء ذي القربي و ينهي عن الفحشا و المنکر والبغي[  چه اشکالي مگر در اين حرف ها و مسائل هست. اينها که به نفع مردم است و آبادکننده دنياي مردم و زندگي مردم است. براي چه با من مخالفت مي کنند. توقع محبتي داشتند که مردم خيلي آسان آيات قرآن کريم را بپذيرند خيلي آسان برنامه هاي پيشنهادي رسول خدا را بپذيرند ولي مردم مخالفت مي کردند و درگير مي شدند، تهمت مي زدند و جنگ مي کردند و ايشان غصه مي خوردند.

خداوند متعال به او خطاب مي کند حبيب من «ولو شاء الله لجمعهم علي الهدي» يعني اگر مي خواستم کل را با قدرت خودم بر اساس هدايت جمعشان مي کردم که تمام جهانيان بر هدايت باشند هيچ درگيري هم پيش نيايد و مشکلي هم پيش نيايد، سختي هم پيش نيايد اما من هدايت اجباري براي انسان نمي خواهم. چون ارزش ندارد. نه ارزش پاداش دارد و نه ترکش سبب عقاب مي تواند بشود. و توجه هم داريم که تسلط بر ادبيات عرب واجب است تا آيات و روايات در معناي اصلي آن به کار گرفته بشود. يعني ادبيات بسيار ما را به مفاهيم و معاني آيات و روايات نزديک مي کند. اين است که بزرگان دين ما حتي تا آخر عمرشان يک رشته مطالعه شان ادبيات بود. مراجع قديم فقهاي بزرگ و علما و دانشمندان، توجه اين مسئله داشتند. مرحوم آيت الله العظمي بروجردي الفيه ابن مالک را هر هزار بيتش را تا آخر عمرشان حفظ بودند و به کار هم مي گرفتند و گاهي هم که به ايشان مراجعه مي شد به وسيله يک طلبه و يک آدمي که به نظر مي آمد آدم فاضلي باشد خودشان ادبيات را گاهي از او امتحان مي گرفتند و اين يک امر واجبي است.

جمله بعد از حرف «لو» ممتنع است. «ولوشاء الله» يعني من چنين چيزي را نمي خواهم. اين معناي «لو» است در آيه شريفه. اگر مي خواستم بر هدايت جمعشان مي کردم. ولي نمي خواهم. آن هدايت ديگر ارزش ندارد. کاري که انسان وجود خودش را در آن هزينه کند. انتخاب خودش را و اختيار و اراده خودش را به ميدان بياورد ارزش دارد. نمازي که اجبارا آدم را وادار به خواندنش بکنند در حالي که آدم هيچ ميل قلبي به اش ندارد ولي يک اسلحه بالاي سرش مي گيرد که بخوان و آدم هم حتي يک کلمه آن را دوست ندارد که به زبان جاري بکند ولي از ترس اسلحه مي خواند. اين هيچ پاداشي ندارد و کسي را اگر به گناه اجبار بکنند و اسلحه را روي سرش بگذارند و بگويند اين دروغ را بگو و الا تو را مي کشيم و او هم مجبور بشود به اينکه يک دروغي را بگويد. اين عقاب ندارد.

آيه ديگر. ]ولوشاء الله مااشرکوا[ اگر خدا مي خواست هيچ کدام از اينها بت پرست نمي شدند و معبودي غير از من را انتخاب نمي کردند ولي بعد از لو ممتنع است يعني من نمي خواهم يعني من آزادي مردم را نمي خواهم سلب بکنم. اختيار مردم را نمي خواهم سلب بکنم. ]وماجعلناک عليهم حفيظا و ما انت عليهم بوکيل[ انعام، آيه 107. من تو را هم نگاهبان و کارساز اينها قرار ندادم که آنها را به اجبار وادار به پذيرش اسلام بکني. ]ا علي الرسول الا البلاغ[  ]انا هديناه السبيل اما شاکرا و اما کفورا[  کار ما راهنمايي است.

ـ ترمز اختياري است براي ترک گناه. وقتي به من مي گويد اين گناه اين عذاب را دارد. ترس مثبت از عذاب الهي ترمز است، پروردگار نمي گويد من تو را مي خواهم به اين آتش ببرم. مي گويد براي اين گناه اين آتش هست حالا خودت مي داني مي خواهي انجام بده، مي خواهي انجام نده. اعلان و هشدار است. اجبار نيست.

سوره يونس آيه 99. «ولوشاء ربک لآمن من في الارض کلهم جميعا» دو تأكيد دارد، هم تاکيد با كلمه کل دارد و هم تاکيد جميعا دارد. يعني تاکيد بعد از تاکيد است. اگر پروردگارت مي خواست يک بي دين در عالم ديگر وجود نداشت. يک منافق و يک مشرک در عالم وجود نداشت و يک کافر وجود نداشت. کل و همه مردم از وقتي که به دنيا مي آمدند در دايره ايمان قرار مي گرفتند. من اين را نخواستم. بعد به پيامبر مي فرمايد «افانت تکره الناس حتي يکونوا مومنين» تو دلت مي خواهد اينها را به اجبار به ايمان بکشي تا مومن بشوند. نه. حبيب من اجباري در کار نيست. به اينها بگو حالا يا انتخاب مي کنند يا رد مي کنند. پس اين اعانه، چه اعانه اي است. اين اعانه و کمک در صورتي به انسان مي رسد که انسان از وجود مقدس حق يا از طريق بيداري که از عقل خودش حاصل مي شود چون انسان هم با انديشه کردن و هم با ديدن و هم با شنيدن عقلش به حرکت مي افتد و سوالاتي را عقل مطرح مي کند آدم هم به دنبال جوابش مي رود يا عقل نشان مي دهد به او که چه چيزي را بخواهد. اگر واقعاً خواستار کمک حق باشد كه اين بعد از اين است که به حق معرفت پيدا کرده و مي داند که منبع قدرت لايزال و بي نهايت اوست و مي داند هر نوع کمک مثبتي را از او بخواهد دريغ ندارد و بخل نمي ورزد و واقعاً و عملاً در مقام خواستن باشد.حتماً كمك و اعانه به او مي رسد. اين آيه را عنايت کنيد. سوره تکوير آيه 27 و 28. خيلي آيه زيبايي است و پاسخ خيلي مسائلي است که در مجالس تبليغي از ما سوال مي شود و مي پرسند. «ان هو الا ذکر للعالمين» اين قرآن جز يادآوري کل حقايق چه حقايق دنيايي و چه حقايق آخرتي براي جهانيان نيست. يعني قرآن روشن گر تمام مسائل لازم براي دنيا و آخرت مردم است اما چه کسي از اين قرآن نور مي گيرد.

چه کسي از اين قرآن بهره مي گيرد. «لمن شاء منکم ان يستقيم» يعني اگر بخواهيم يک زندگي اصولي و يک زندگي درست و يک زندگي صحيحي براي شما برپا بشود. اگر بخواهيد از قرآن مجيد و تذکر قرآن مجيد و ذکر بودن قرآن مجيد بهره مي بريد. اما اگر نخواهيد چيزي از قرآن گيرتان نمي آيد و فقط مثل يک کتابي است كه کتابخانه تان نگهداري مي كنيد. اما اگر بخواهيد يک زندگي پاک و مورد رضايت خدا پيدا بکنيد و اين خواسته تان هم جدي باشد. سراغ قرآن مي رويد و از آيات قرآن به عنوان عناصر ساختمان حيات انساني استفاده مي کنيد. يعني اين دائر مدار خواستن و نخواستن شماست. اينکه مي فرمايد کتاب خدا روز قيامت ميزان پروردگار است. يا اينکه مي فرمايد: علي(ع) در قيامت ميزان اعمال است آن کسي که خواسته هماهنگ با قرآن بشود، قرآن براي او شافع ومشفع امت و آن کسي که خواسته هماهنگ با اميرمومنان باشد قسيم الجنه والنار او را تقسيم به بهشت مي کند. آن کسي که خواسته اهل دين باشد خدا هم رحمت و اعانه را براي او مي خواهد.

آيه ديگر مدثر، 35 تا 37. ]انها لاحدي الکبر[  اين قرآن من يکي از بزرگترين پديده هاست. کتابي نمونه است. در کمالش، در فصاحتش، در بلاغتش، در هادي بودن بر حقايقش کارش هم اين است. ]نذيرا للبشر[ هشداردهنده به انسان است اما کدام انسان؟ ]لمن شاء منکم ان يتقدم او يتاخر[ ببينيد تقدم و تاخر طنابش را گردن خود انسان انداخته. تو هستي که با به کار گرفتن قرآن براساس ايمان به قرآن و طاعت پيشي به رحمت خدا و به بهشت پروردگار مي گيري يا به سبب کفر و معصيت عقب مي ماني.

يکبار ديگر آيه را قرائت مي کنم. قرآن من از بزرگترين پديده هاست. چه کسي اين نذير بودن را مي پذيرد؟ اين به عهده خودتان است که مقدم بشويد يا موخر بشويد. اين حر بن يزيد است که خودش راه خدا را انتخاب مي کند و به راه بر مي گردد و آن سي هزار نفرشان هم که به اختيار خودشان انتخاب نمي کنند با اينکه هدايت هم شدند و با اينکه شنيدند و با اينکه هشت روز از روز دوم محرم تا بعد از ظهر عاشورا اکثر اين 72 نفر برايشان مسائل الهي را بيان کردند. اما راه هدايت را نخواستند.

يک سلسله آياتي هم در قرآن داريم که گاهي مردم با اين آيات ايراد مي کنند و مي گويند «يهدي من يشاء ويضلّ من يشاء» خدا خواسته او هدايت بشود  و نخواسته که من هدايت بشوم. اين هدايت و ضلالت ابتدايي نيست. يعني من وقتي بخواهم و علاقه هم نشان بدهم و واقعاً هم درخواست بکنم، در من يشاء قرار مي گيرم و اگر نخواهم در يضل من يشاء قرار مي گيرم. و هيچ كس را به زور طبق آيات هدايت يا گمراه نمي کند. من هستم که خود را در من يشاء هدايت مي اندازم و آنجا سر آن سفره هدايت و بهشت بهره مي برم و يا خودم را خارج از من يشاء هدايت قرار مي دهم و در ضلالت و گمراهي مي مانم.

اين معناي مسئله اعانه، اما اعانه خدا بر نفس انسان يک معني اش اعانه بر خودشناسي است. که وقتي من لياقت نشان دادم و خواستم از طريق عقلم و از طريق شنوايي مسائل الهي و معارف حقه، از طريق تماشاي اولياي خدا ديدم که عجب راهي است عجب انسان هايي هستند حالت خواسته برايم پيش آمد من هم دلم مي خواهد اهل خدا بشوم و دلم مي خواهد اهل حق بشوم. دلم مي خواهد در زمره پاکان قرار بگيرم و واقعا هم مي خواهم. يعني ذات خواسته من يک ذات علمي دارد. يک ذات حق دارد و پروردگار هم مي بيند من گداي او هستم در اين زمينه، او بخلي ندارد که به من عنايت کند. کمک مي دهد براي اينکه خودم را بشناسم. خودشناسي يک علم ريشه اي است. البته در اينجا خودشناسي رشته هاي مختلفي را پيدا مي کند. يکي بدن شناسي است. «ان تعرف ماصنع بک»  بفهمي خدا براي ساختمان وجودت چکار کرده؟ که ما در مقام اين بحث نيستيم. اما کتاب هايي هست براي اينکه دورنمايي از کار پروردگار عالم در بدن و عناصري که دخالت در ساختن بدن به اراده خدا داشته كه مي توانيد آنها را مطالعه بکنيد. خيلي هم کتاب هاي خوبي هست يک کتاب معروفش در اين زمينه اگر پيدا بشود «فيزيولوژي انسان» است که يک دانشمند با انصاف فرانسوي نوشته و مترجم هم پاورقي هاي بسيار خوبي با کمک گرفتن از آيات کتاب خدا در اين زمينه دارد و يکي هم کتاب «علم و زندگي» است که بسيار کتاب مفيدي است. ما مرحله خودشناسي در اين زمينه را برديم روي عقل و روي روح و روي باطن و روي روان انسان که اين بدن و عقل و قلب و روح و نفس که البته هر کدامش در قرآن جايگاه خاصي دارند البته شايد بعدا در ضمن خطبه برسيم به اين مطلب که قلب در آيات مربوط به قلب يک حرفي را مي زند، فواد در آيات مربوط به فواد يک حرف ديگري را مي زند. يعني مواردش حتي از نظر معنا به طور يقين و صد در صد با همديگر فرق مي کند.

قلب و تقلب به معناي گردش و گرديدن است يعني زماني قلب را در قرآن مجيد مطرح مي کند که هنوز قلب حالات بالا و پايين دارد. حالات شک و ترديد دارد. ولي زماني همين قلب را به عنوان فواد مطرح مي کند که يا در ايمان پخته شده و طمانينه و سکونت پيدا کرده يا در کفر به قله آخر رسيده و ديگر برگشتي ندارد. يعني دگرگوني ندارد. به جايي رسيده که خداوند به پيامبر باعظمتش مي فرمايد ]ذرهم في خوضهم يلعبون[  ديگر فايده اي ندارد. ]ما انت بمسمع من في القبور[  اين روح و قلب آدم در قبر بدن، پنهان شده و ميت است. صداي تو را نمي شنود. زماني که قلب از حالات مختلف تأثير مي پذيرد آيات عنوان قلب را مطرح مي کند. مثل ]في قلوبهم مرض[ يا مسائل ديگر قلب. اما زماني که آيات فواد را مطرح مي کند يعني ديگر بي حرکتي قلب را نسبت به حوادث و هدايت و گمراهي مطرح مي کند پخته شده. چون فئد به معني پختن است. اين قلب ديگر رسيده است. ديگر احوالات گوناگوني برايش نمي آيد. ]وقلبه مطمئن بالايمان[ اين ديگر استقرار پيدا کرده. اين بدن، اين قلب، اين عبد، اين نفس به نحوي که من در کتاب هاي گوناگون ديده ام مورد هفت ميليون مسئله تا الان بوده. فقط انسان تنها، يعني جمعي که در وجود انسان در شرق و غرب مطالعه کردند اين طور که بيان کردند تا به حال توانستند انسان را در هفت ميليون مسئله مطرحش کنند. فقط مي گويند در مورد روان انسان تا به حال فقط 42 بخش از آن کشف شده. البته انسان هنوز موجود ناشناخته اي مانده. اين معرفت نفس در بحث ما توجهش به باطن و معنويت انسان است. خودشناسي بدن نيست و آن را در کتاب هاي ديگري که اسم بردم مي توانيد ملاحظه بکنيد.

براي خودشناسي که ريشه خودسازي است. اين خيلي مهم است. يقينا تا کسي خودش را نشناسد و موقعيت خودش را در اين عالم درک نکند و نفهمد کيست محال است بتواند خودسازي بکند. انساني که جاهل به خودش است چه چيزي را بسازد. جاهل به خودش است. نمي داند کيست. اين به قول قرآن مجيد «يعمهون» است يعني يک موجود سرگردان است و راهي را مي تواند انتخاب بکند تا وقتي که «يشعرون» بشود. از حالت «يعمهون» و سرگرداني در بيايد و در منطقه «يشعرون» قرار بگيرد. حالا براي اينکه خود را در ناحيه باطن و شخصيتم شناسم. نه در ناحيه شخصم و جسمم پنج سوال مطرح است که بايد پاسخ داده بشود. کيستم، نه اينكه از حيث بدن چه كسي هستم. اين را که تمام دانشمندان اروپا و شرق تاحدي به اين کيستم واقف شدند که ترکيبات بدن و مواد شيميايي بدن و حالات فيزيک بدن، اعصاب بدن، رگ هاي بدن، گوارش بدن، مغز بدن، پوست بدن و تاثيراتي که بدن از عوامل بيرون دارد از عوامل درون دارد. اين را شناختند که دنيا پراز فساد است. با اين شناختن اميد اصلاحي نيست. قبلا هم نبوده و الان هم نيست. روز به روز هم بدتر دارد مي شود فساد بشر در کره زمين تا جايي که وجود اقدس حق مي فرمايد ]ظهر الفساد في البر والبحر بماکسبت ايدي الناس[  فسادشان همه خشکي ها و درياها را گرفته.

کيستم يعني داراي چه موقعيتي و چه جايگاهي در اين عالم هستم؟ از کجايم. به کجا آمده ام و براي چه آمده ام و به کجا مي روم. اگر ما اين پنج سوال را پاسخ صحيحش را دريافت کنيم تغيير همه جانبه در زندگي پيدا خواهد شد.

من خيلي مختصر جواب اين پنج سؤال را عرض مي کنم.

من مکتب هاي گوناگون را در اين زمينه مطالعه کردم. شايد نزديک 200 مکتب ايسم دار را يا به طور کامل ديدم يا به طور ناقص ديدم که در تمام اين مکتب ها محور انسان است و نگاه اين مدرسه ها به انسان است. با سران بسياري از مکتب ها هم ملاقات داشتم. با سران بسيار بسيار قوي کمونيستي که کمونيستي علمي هم بودند با سران بودايي با سران زرتشتي با سران يهودي با سران مسيحيت با سران برادران اهل سنت که نمي توانند پاسخ اين پنج سوال را کامل بدهند چون مايه اش را ندارند نه در علومشان و نه در کتاب هايشان و همينطور با سران لائيک و لامذهبها و تمام مطالب مان هم حول محور انسان بوده. و اينها نه جواب دارند بدهند ناقص و غلط است. تنها منبعي که به اين سوالات قانع کننده جواب داده قرآن و اهل بيت هستند که «ما ان تمسکتم بهما لن تضلوا من بعدي ابدا»  کيستم از نظر شخصيتي.

سوره مبارکه بقره آيه 29. خيلي آيه جالبي است. ]خلق لکم ما في الارض جميعا[ اين براي هيچ موجودي در قرآن نيامده. لام در لکم به معناي منفعت است اگر به معناي ملکيت نباشد که البته يک نفر مافي الارض را نمي تواند مالک بشود چون ]ما في الارض[ بين شش ميليارد جمعيت تقسيم شده است. نهايتا بايد قبول بکنيم که لام، لام انتفاع است. آفريده به نفع شما ]ما في الارض جميعا[. عمق اين آيه مي خواهد بگويد هر چه درزمين است و ما مجاز دانستيم براي شما بايد خرج شما بشود. و شما نبايد خرج ]ما في الارض[ بشويد. آن چه هست بايد هزينه شما بشود چون شما در جايگاهي از ارزش قرار داريد که مي ارزيد هر چه در زمين آفريدم خرج شما بشود. يعني شما ميهمان ويژه من در زمين هستيد که من کل سفره زمين را براي شخص شما پهن کردم. اين مال في الارض است.

سوره نحل آيه 12. ]سخر لکم الليل والنهار والشمس والقمر[ روز و شب در زمين، ماه و آفتاب در آسمان ]والنجوم[ همه ستارگان که به نوعي دخالت در حيات و برپاکردن خيمه حيات دارند. ]مسخرات بامره[ به نفع شما قرار دادم روز و شب و خورشيد و ماه و همه ستارگان را پس آنها هم بايد هزينه تو بشوند پس تو جايگاه و ارزشت از آنها هم بالاتر است. اينجا کار نبايد متوقف بشود. تو بايد هزينه چه کسي بشوي؟ وقتي که تمام عناصر هزينه تو شدند، بدنت را ساختند و آثار روحي به تو دادند و آثار عقلي به تو دادند چون همه در همه نواحي وجود ما موثرند. حالا تو تبديل به يک سرمايه عظيمي شدي که اين سرمايه جمع ما في الارض و ما في السموات است. حالا اين سرمايه بايد هزينه چه کسي بشود؟

چقدر زيبا مي گويد در سوره ذاريات، آيه 56. حالا شما براي چه هزينه شويد؟ ]ماخلقت الجن والانس الاليعبدون[ براي اينکه تو هزينه من بشوي. مگر من نياز به تو دارم که هزينه من بشوي. نه من به تو نياز ندارم تو به خاطر جايگاه و ارزش ويژه ات، ولي مگر من كيستم؟ که از همه بالاترم. ]کرمنا بني آدم وحملناهم في البرّ والبحر ورزقناهم من الطيبات وفضّلناهم علي کثير ممن خلقنا[  گاهي کلمه کثير در قرآن به معني کل آمده است. ما يک آيه داريم درباره شيطان که کثيري از شياطين دروغ مي گويند. يعني قليلي از آنها راست مي گويند؟ اصلا شيطان يعني دروغگو، شيطان يعني طاغي، شيطان يعني کافر به خدا و دشمن خدا و دشمن انسان.

 مگر شيطان راستگو هم داريم. کثير در اينها يعني کل. اينجا هم با توجه به رواياتي که رسيده بايد کثير به معني کل باشد که شما را بر تمام مخلوقات برتري دارم. شما يک چنين جايگاهي داريد. كه بايد هزينه خدا بشويد؟ پروردگار مي فرمايد: من به خاطر ارزش تان مي خواهم در دنيا و آخرت نعمت ها و ارزشهاي ابدي و دائمي نصيب تان بشود، مجموعه عنايات و رحمت خاص من در خزانه عبادتم قرار داده شده. شما از طريق عبادت به گنج ابد خواهيد رسيد. نمي خواهم با مردن تان مهر خاموشي در زندگي تان بزنم. من براي بعد از مرگتان دنيايي که قابل مقايسه با اين دنيا نيست قرار دادم، گنج ابد را آنجا به شما مي دهم ولي اين گنج در خزانه عبادت است. هزينه من بشويد براي رسيدن به آن گنج. يعني سود عبادتم به خودتان بر مي گردد. من کيستم؟ والاترين موجود، با ارزشترين موجود، کسي هستم که همه چيز زمين و آسمان بايد هزينه من بشود و من هم هزينه وجود بي نهايتي چون وجود مقدس حق بشوم براي يافتن گنج ابد.

 

معرفی کتاب

کتاب وحی و نبوت شهید مطهری

سلام کتاب بسیار پر محتوای وحی و نبوت از شهید مطهری. داستان هایی در مورد پیامبر و خصوصیات و اخلاق و رفتار پیامبر اکرم همه در این کتاب

از همین گروه خبری

چطور یک حرف که بگوش انسان می خورد برای انسان علم می شود؟ و این غذای جان می شود؟ می گفتند روح انسان از راه گوش فربه شود و بدن انسان از راه دهان و لذا کسی که دروغی

شرافت اهل بیت(ع) به خاطر این است که آنها خدا را عبادت می‌کردند. طاعت داشتند. شخصی خدمت امام رضا (ع)رسید

عرفان مانند هر چیزی حلال و حرام دارد و نباید با اصل عرفان مخالف بود، عرفانهایی از قرآن و اهل بیت علیهم السلام گرفته شد و درست و مورد تائید هستند، عرفانهایی نیز از مسیر غیر از اهل بیت گرفته شده است و عرفانهایی نیز از ضد مسیر اهل بیت گرفته شده است و ما با آن مخالفیم

صرف ادعای شیعه بودن باعث نجات آدمی نمی شود بلکه ایمان و التزام قلبی و باور به اعتقادات مذهب حقه (تشیع) لازم است.

از آسیب های مهم که بطور گسترده مردم دچار آن بودند و کاملا هم رواج داشت و به گونه های متفاوت بین مردم شایع بود، جهل بیش از حدی بود که بر مردم حاکم بود که معاویه در این آسیب (جهل) نقش زیادی داشت.

مزه ماه رمضان خیلی است. خیلی است. اما اگر آدم یک ذره اش را هم بچشد، خوب است. یک ذره اش هم خیلی است چه برسد به بیشترش

اگر کسی نوجوان است و قند خونش پائین است یعنی زیر هفتاد می باشد یا کهنسال است و قندش زیر نود می باشد که همواره ضعیف بوده و پوستش خشک می باشد چنین کسانی اگر دارای کم خونی و یا فشار خون پائین هستند که احساس ضعف و خواب آلودگی دائمی دارند برای درمان باید عسل طبیعی که گرم است را با آب یا آب جوش ولرم رقیق کرده، شکر طبیعی به آن اضافه می کنند و حرارتی ملایم می دهند تا کمی قوام آید و آن را میل کند.

از آن جا که قرآن کتاب هدایت و راهنمایی به راه سعادت و کمال است و هدایت هم جز از راه عقل و علم میسر نیست، از این جهت علم و دانش اهمیت و جایگاه بسزایی در قرآن کریم دارد

رسول خدا (ص) در طول عمرش نان گندم نخوردند و حتی شکم سیر هم از نان جو نخوردند. قوت انبیاء (که صد و بیست و چهار هزار نفر بودند) و مرسلین (که سیصد و سه نفر بودند) و پیامبران اولوا العزم (که پنج نفر بودند) نان جو بوده است.

آدم یک وقتی مثل حیوان است. یک وقت حیوان است و یک وقت بدتر ازحیوان است. انسان می تواند صد برابر هر حیوان درنده ای درنده باشد


نظرات شما