جایگاه اربعین حسینی از دیدگاه مقام معظم رهبری
تعداد بازدید 58 || تاریخ 1396/08/15

اهمیت اربعین از کجاست ؟ صرف اینکه چهل روز از شهادت شهید می‌گذرد ، چه خصوصیتی دارد ؟ اربعین خصوصیتش به خاطر این است که در اربعین حسینی یاد شهادت حسین زنده شد و این چیز بسیار مهمی است . شما فرض کنید اگر این شهادت عظیم در تاریخ اتفاق می‌افتاد یعنی حسین بن علی و بقیه شهیدان در کربلا شهید می‌شدند ، اما بنی‌امیه موفق می‌شدند همان‌طور که خود حسین را ویاران عزیزش را از صفحه روزگار برافکندند و جسم پاکشان را در زیرخاک پنهان کردند ، یاد آن‌ها را هم از خاطره نسل بشر در آن روز و روزهای بعد محو کنند .ببینید در این صورت آیا این شهادت فایده‌ای برای عالم اسلام داشت ؟ یا اگر هم برای آن روز یک اثری می‌گذاشت ، آیا این خاطره در تاریخ هم ، برای نسل‌های بعد هم ، برای گرفتاری‌ها و سیاهی‌ها و تاریکی‌ها و یزیدی‌های دوران آینده تاریخ هم اثری روشنگر و افشا کننده داشت ؟ اگر حسین شهید می‌شد ، اما مردم آن روز و مردم نسل‌های بعد نمی‌فهمیدند که حسین شهید شده ، آیا این خاطره چه اثری و چه نقشی می‌توانست در رشد و سازندگی و هدایت و برانگیزانندگی ملت‌ها و اجتماعات و تاریخ بگذارد ؟

می‌بینید که هیچ اثری نداشت ، بله حسین که شهید می‌شد ، خود او به اعلی‌علیین رضوان خدا می‌رسید ، شهیدانی که کسی نفهمید و در غربت ، در سکوت ، در خاموشی شهید شدند ، به اجر خودشان در آخرت رسیدند ، روح آن‌ها فتوح و گشایش را در درگاه رحمت الهی به دست آورد ، اما آیا چقدر درس شدند ، چقدر اسوه شدند ، درس ، آن شهیدی می‌شود که شهادت او و مظلومیت او را نسل‌های معاصر و آینده او بدانند و بشنوند ، درس و اسوه آن شهیدی می‌شود که خون او بجوشد و در تاریخ سرازیر بشود ، مظلومیت یک ملت آن‌وقتی می‌تواند زخم پیکر ستم‌کشیده شلاق‌خورده ملت‌ها را شفا بدهد و مرهم بگذارد که این مظلومیت فریاد بشود ، این مظلومیت به گوش انسان‌های دیگر برسد ، برای همین است که امروز ابرقدرت‌ها صدا توی صدا انداختند که صدای ما بلند نشود ، برای همین است که حاضرند پول‌های گزاف خرج کنند تا دنیا نفهمد که جنگ تحمیلی چرا به وجود آمد ، با چه انگیزه‌ای ، با دست که ، با تحریک که . آن روز هم دستگاه‌های استکباری ، حاضر بودند هر چه دارند خرج کنند به قیمت این‌که نام و یاد حسین و خون حسین و شهادت عاشورا مثل درس در مردم آن زمان و ملت‌های بعد باقی نماند و شناخته نشود . البته در اوایل کار درست نمی‌فهمیدند که چقدر مطلب باعظمت است . هر چه بیشتر گذشت ، بیشتر فهمیدند .

در اواسط دوران بنی‌عباس حتی قبر حسین بن علی علیه‌السلام را ویران کردند ، آب انداختند ، خواستند از او هیچ اثری باقی نماند . نقش یاد و خاطره شهیدان و شهادت این است ، شهادت بدون خاطره ، بدون یاد ، بدون جوشش خون شهید ، اثر خودش را نمی‌بخشد و اربعین آن روزی است که برافراشته شدن پرچم پیام شهادت کربلا در آن روز آغاز شد و روز بازماندگان شهداست . حالا چه در اربعین اول ، خانواده امام حسین علیه‌السلام به کربلا آمده باشند و چه نیامده باشند . اما اربعین اول آن روزی است که برای اولین بار زائران شناخته‌شده حسین بن علی به کربلا آمدند ؛ جابر بن عبدالله انصاری است و عطیه از اصحاب پیغمبر ، از یاران امیر المومنین و آمدند آنجا و جابر بن عبدالله حتی نابینا بود - آن‌طور که در نوشته‌ها و اخبار هست - و دستش را عطیه گرفت و برد روی قبر حسین بن علی گذاشت و او قبر را لمس کرد و گریه کرد و با حسین بن علی علیه‌السلام حرف زد و با آمدن خود و با سخن گفتن خود خاطره حسین بن علی را زنده کرد و سنت زیارت قبر شهدا را پایه‌گذاری کرد . یک چنین روز مهمی است روز اربعین.

حرکت امام حسین(ع) براى اقامه‏ ى حق و عدل بود: «انّما خرجت لطلب‏ الاصلاح فى امّة جدّى ارید ان امر بالمعروف وانهى عن‏ المنکر ...»( بحارالانوار، ج 44، ص 329). در زیارت اربعین که یکى از بهترین زیارات است، مى‏خوانیم: «و منح‏ النّصح و بذل مهجته فیک لیستنقذ عبادک من‏ال جهالة و حیرةالضّلاله». آن حضرت در بین راه، حدیث معروفى را که از پیامبر(ص) نقل کرده ‏اند، بیان مى ‏فرمایند: «ایهاالنّاس انّ رسول‏ اللَّه صلّى ‏اللَّه علیه و اله و سلّم قال: من رأى سلطانا جائرا مستحلّا لحرم ‏اللَّه ناکثا لعهداللَّه مخالفا لسنة رسول ‏اللَّه صلّى‏ اللَّه علیه و اله و سلم یعمل فى عباداللَّه بالاثم والعدوان فلم یغیّر علیه بفعل و لاقول کان حقّا على‏ اللَّه ان یدخله مدخله» (بحارالانوار، ج 44، ص 382).

تمام آثار و گفتار آن بزرگوار و نیز گفتارى که درباره‏ ى آن بزرگوار از معصومین رسیده است، این مطلب را روشن مى‏ کند که غرض، اقامه ‏ى حق و عدل و دین خدا و ایجاد حاکمیت شریعت و برهم زدن بنیان ظلم و جور و طغیان بوده است. غرض، ادامه ‏ى راه پیامبر اکرم(ص) و دیگر پیامبران بوده است که: «یا وارث ادم صفوةاللَّه یا وارث نوح نبىّ‏ اللَّه ...»( مفاتیح‏ الجنان، زیارت وارث‏) و معلوم است که پیامبران هم براى چه آمدند: «لیقوم ‏النّاس بالقسط». اقامه‏ ى قسط و حق و ایجاد حکومت و نظام اسلامى.

اساساً اهمیت اربعین در آن است که در این روز، باتدبیر الهى خاندان پیامبر(ص)، یاد نهضت حسینى براى همیشه جاودانه شد و این کار پایه ‏گذارى گردید. اگر بازماندگان شهدا و صاحبان اصلى، در حوادث گوناگون - از قبیل شهادت حسین‌ابن‌علی(علیه‌السلام) در عاشورا - به حفظ یاد و آثار شهادت کمر نبندند، نسل‌های بعد، از دستاورد شهادت استفاده‏ ى زیادى نخواهند برد.

درست است که خداى متعال، شهدا را در همین دنیا هم زنده نگه مى‏ دارد و شهید به‌طور قهرى در تاریخ و یاد مردم ماندگار است؛ اما ابزار طبیعی‌ای که خداى متعال براى این کار - مثل همه ‏ى کارها - قرار داده است، همین چیزى است که در اختیار و اراده‏ ى ماست. ما هستیم که با تصمیم درست و بجا، مى ‏توانیم یاد شهدا و خاطره و فلسفه‏ ى شهادت را احیا کنیم وزنده نگهداریم.

 

رمز زنده‏ ماندن واقعه‏ ى عاشورا

 اگر زینب کبری(سلام‌الله‌علیه) و امام سجاد(صلوات‌الله‌علیه) در طول آن روزهاى اسارت - چه در همان عصر عاشورا در کربلا و چه در روزهاى بعد درراه شام و کوفه و خود شهر شام و بعدازآن در زیارت کربلا و بعد عزیمت به مدینه و سپس در طول سال‌های متمادى که این بزرگواران زنده ماندند - مجاهدات و تبیین و افشاگرى نکرده بودند و حقیقت فلسفه‏ ى عاشورا و هدف حسین‌ابن‌علی و ظلم دشمن را بیان نمى‏ کردند، واقعه ‏ى عاشورا تا امروز، جوشان وزنده و مشتعل باقى نمى ‏ماند.

چرا امام صادق(علیه‌السلام) - طبق روایت - فرمودند که هر کس یک بیت شعر درباره‏ ى حادثه‏ ى عاشورا بگوید و کسانى را با آن بیت شعر بگریاند، خداوند بهشت را بر او واجب خواهد کرد؟(1) چون تمام دستگاه‌های تبلیغاتى، براى منزوى کردن و در ظلمت نگه‌داشتن مسئله‌ی عاشورا و کلاً مسئله‌ی اهل ‏بیت، تجهیز شده بودند تا نگذارند مردم بفهمند چه شد و قضیه چه بود. تبلیغ، این‏گونه است. آن روزها هم مثل امروز، قدرت‌های ظالم و ستمگر، حداکثر استفاده را از تبلیغات دروغ و مغرضانه و شیطنت‏ آمیز مى‏ کردند. در چنین فضایى، مگر ممکن بود قضیه‏ ى عاشورا - که با این عظمت در بیابانى در گوشه‌ای از دنیاى اسلام اتفاق افتاده - با این تپش و نشاط باقى بماند؟ یقیناً بدون آن تلاش‌ها، از بین مى‏رفت.

آنچه این یاد را زنده کرد، تلاش بازماندگان حسین‌ابن‌علی(علیه‌السلام) بود. به همان اندازه که مجاهدت حسین‌ابن‌علی(علیه‌السلام) ویارانش به‌عنوان صاحبان پرچم، با موانع برخورد داشت و سخت بود، به همان اندازه نیز مجاهدت زینب (علیهاالسّلام) و مجاهدت امام سجاد(علیه‌السلام) و بقیه‏ ى بزرگواران، دشوار بود. البته صحنه آن‌ها، صحنه‏ ى نظامى نبود؛ بلکه تبلیغى و فرهنگى بود. ما به این نکته‏ ها باید توجه کنیم.

 

درسى که اربعین به ما مى‏ دهد

 درسى که اربعین به ما مى‏ دهد، این است که باید یاد حقیقت و خاطره ‏ى شهادت را در مقابل طوفان تبلیغات دشمن زنده نگهداشت. شما ببینید از اول انقلاب تا امروز، تبلیغات علیه انقلاب و امام و اسلام و این ملت، چه قدر پرحجم بوده است. چه تبلیغات و طوفانى که علیه جنگ به راه نیفتاد جنگى که دفاع و حراست از اسلام و میهن و حیثیت و شرف مردم بود. ببینید دشمنان علیه شهداى عزیزى که جانشان - یعنى بزرگ‌ترین سرمایه ‏شان - را برداشتند و رفتند درراه خدا نثار نمودند، چه کردند و مستقیم و غیرمستقیم، با رادیوها و روزنامه‏ ها و مجله ‏ها و کتاب‌هایی که منتشر مى‏ کردند، در ذهن آدم‌های ساده ‏لوح در همه جاى دنیا، چه تلقینى توانستند بکنند.

حتّى افراد معدودى از آدم‌های ساده‏دل و جاهل و نیز انسان‌های موجّه و غیرموجهی در کشور خودمان هم، در آن فضاى ملتهب جنگ، گاهى حرف‌هایی مى‏زدند که ناشى از ندانستن و عدم احاطه به حقایق بود. همین چیزها بود که امام عزیز را برمى‏آشفت و وادار مى‏کرد که با آن فریاد ملکوتى ، حقایق را با صراحت بیان کند.

اگر در مقابل این تبلیغات، تبلیغات حق نبود و نباشد و اگر آگاهى ملت ایران و گویندگان و نویسندگان و هنرمندان، در خدمت حقیقتى که در این کشور وجود دارد، قرار نگیرد، دشمن در میدان تبلیغات غالب خواهد شد. میدان تبلیغات، میدان بسیار عظیم و خطرناکى است. البته، اکثریت قاطع ملت و آحاد مردم ما، به برکت آگاهىِ ناشى از انقلاب، در مقابل تبلیغات دشمن بیمه هستند و مصونیت پیداکرده‌اند. از بس دشمن دروغ گفت و چیزهایى را که در مقابل چشم مردم بود، به‌عکس و واژگون نشان داد و منعکس کرد، اطمینان مردم ما نسبت به گفته‏ها و بافته‏ها و یاوه‌گویی‌های تبلیغات جهانى ، به‌کلی سلب شده است.

دستگاه ظالم جبار یزیدى با تبلیغات خود، حسین‌ابن‌علی(ع) را محکوم مى ساخت و وانمود مى‏ کرد که حسین‌ابن‌علی(ع) کسى بود که بر ضد دستگاه عدل و حکومت اسلامى و براى دنیا قیام کرده است!! بعضى هم، این تبلیغات دروغ را باور مى‏ کردند. بعد هم که حسین‌ابن‌علی(علیه‌السلام)، با آن وضع عجیب و با آن شکل فجیع، به‌وسیله‌ی دژخیمان در صحراى کربلا به شهادت رسید، آن را یک غلبه و فتح وانمود مى‏ کردند! اما تبلیغات صحیح دستگاه امامت، تمام این بافته ‏ها را عوض کرد. حق، این‌گونه است.

از بیانات حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای (مدظله‌العالی)29/ 06/ 68

 

 


نظرات شما